Οι βασικές παράγωγοι: dxd[xn]=nxn−1, dxd[sinx]=cosx, dxd[cosx]=−sinx,
dxd[ex]=ex, dxd[lnx]=x1. Άθροισμα παραγωγίζεται όρο προς όρο, γινόμενο με
τον κανόνα (fg)′=f′g+fg′.
Αν οι f και g είναι παραγωγίσιμες στο x, τότε οι f+g, fg και, όταν g(x)=0, η
gf είναι παραγωγίσιμες στο x, με
(f+g)′=f′+g′,(fg)′=f′g+fg′,(gf)′=g2f′g−fg′.
Το αποτέλεσμα, όπως εξετάζεται.
Το γινόμενο fg είναι το εμβαδόν ορθογωνίου με πλευρές f και g. Όταν το x αλλάζει λίγο,
το εμβαδόν αλλάζει κατά δύο λωρίδες: μία με μήκος g και πλάτος Δf, μία με μήκος f
και πλάτος Δg. Η μικρή γωνία ΔfΔg εξαφανίζεται στο όριο.
Γιατί ισχύει, χωρίς όρια.
Για το γινόμενο προσθαφαιρούμε f(x0)g(x) στον αριθμητή του λόγου μεταβολής:
f(x)g(x)−f(x0)g(x0)=(f(x)−f(x0))g(x)+f(x0)(g(x)−g(x0)). Διαιρούμε με
x−x0 και παίρνουμε κάθε όρου: ο πρώτος
τείνει στο f′(x0)g(x0), γιατί η g είναι συνεχής, και ο δεύτερος στο
f(x0)g′(x0).
Η f είναι παραγωγίσιμη στο x0 όταν υπάρχει το όριο
limx→x0x−x0f(x)−f(x0) και είναι πραγματικός αριθμός. Το όριο αυτό
λέγεται παράγωγος της f στο x0 και συμβολίζεται f′(x0).
Πώς προκύπτει, βήμα βήμα.
Παράγωγος της x2sinx
Θέτουμε f(x)=x2 και g(x)=sinx, με f′(x)=2x και g′(x)=cosx.