Αν η f είναι αντιστρέψιμη και παραγωγίσιμη με f′(f−1(x))=0, τότε
(f−1)′(x)=f′(f−1(x))1. Η κλίση της αντίστροφης είναι το
αντίστροφο της κλίσης, στο αντίστοιχο σημείο.
Έστω f αντιστρέψιμη, παραγωγίσιμη στο y0=f−1(x0) με f′(y0)=0, και
f−1 συνεχής στο x0. Τότε η f−1 είναι παραγωγίσιμη στο x0 και
(f−1)′(x0)=f′(y0)1.
Το αποτέλεσμα, όπως εξετάζεται.
Το γράφημα της f−1 είναι το γράφημα της f ανακλασμένο στη διχοτόμο y=x. Η ανάκλαση
στέλνει μια εφαπτομένη με κλίση m σε εφαπτομένη με κλίση m1, εκτός αν m=0,
οπότε η νέα εφαπτομένη είναι κατακόρυφη.
Γιατί ισχύει, χωρίς όρια.
Παραγωγίζουμε την ταυτότητα f(f−1(x))=x με τον
, αφού το αριστερό μέλος είναι
: f′(f−1(x))⋅(f−1)′(x)=1.
Λύνουμε ως προς (f−1)′(x), το οποίο επιτρέπεται επειδή ο άλλος παράγοντας δεν
μηδενίζεται.
Αν h=f∘g, τότε h′(x)=f′(g(x))⋅g′(x). Παραγωγίζουμε την
εξωτερική συνάρτηση στη θέση της εσωτερικής και πολλαπλασιάζουμε με την παράγωγο της εσωτερικής.
Ο κανόνας της αλυσίδας είναι ο μόνος τρόπος να παραγωγίσουμε εκφράσεις όπως
sin(3x) ή ex2.